วัน...ซวย..แห่งชาติ..!
posted on 07 Mar 2008 20:45 by potataaในที่สุดก้อผ่านพ้นไปซ่ะที ช่วงสอบอันหฤโหด โหด โหด และ โหด
ผ่านไปอีกเทอมรู้สึกมันโล่งอย่างบอกไม่ถูก (หมายถึงหัวมันกลวงอ่ะ)
สอบปีนี้มันซวยๆ ยังไงไม่รู้วันก่อนเดินไปสอบเทอโมอย่างเร่งรีบตามประสาคนไปสาย
ดันเดินไปเหยียบอุจจาระสุนัข(แถวบ้านเรียกขี้หมา)ก่อนเข้าห้องสอบ...ซวยได้อีก
ถ้าเป็นเด็กลาดกระบังคงพอนึกออกตรงแถวๆตู้โทรศัพย์ก่อนจะถึง FBT มันจะมีกับดักเยอะแยะไปหมด
ถ้าเดินไม่ระวังก้ออาจจะเจอของดี....รึป่าว...เหมือนเราได้
แต่วันนั้นก้อเนียนไม่ได้บอกใครว่า กูไปเหยียบขี้หมามา 555 แต่ก้อกล้าเอามาเขียนลงบล็อกเน๊อะ
ทำไงได้ ต๊ะเป็นตัวของตัวเอง ไม่อายอยู่แล้ว หรือเรียกอีกอย่างว่า....ด้าน....
แต่ความซวยยังไม่ได้หมดแค่นั้น....เหตุเกิดก่อนการสอบ lab micro
วันนั้นก้อทำตัวปกติคือ ไปอ่านทวนหน้าห้องสอบกับเพื่อนๆ ตรงบันไดหน้าห้อง
พอถึงเวลาเข้าห้องสอบลุกอีท่าไหนไม่รู้ สะดุดขาตัวเองล้มรูดตรงบันได
อยากบอกว่า เจ็บมากกกกกก...อีตอนล้มมันไม่เท่าไหร่
แต่ตอนไปนั่งสอบนี่สิ มันแสบไปหมด เพราะมันถลอก ทั้งแขนทั้งหัวเข่า
ไอ้ข้อสอบก้อทำไม่ได้ เจ็บก้อเจ็บ แล้วที่สำคัญคือ ในห้องสอบมันหนาวมาก นั่งสั่นยังกะอยู่เอสกิโม
ไม่รู้เค้าจะเปิดแอร์ทำไมให้เย็นขนาดนั้น ไม่ได้ดูทีวีเค้ารณรงค์ลดภาวะโลกร้อนหรือไง
ทำให้เราทำข้อสอบไม่ได้เพราะความหนาวเย็นของแอร์ พูดแล้วอารมณ์เสีย.....
(ต๊ะไม่ผิด แอร์ต่างหากที่ผิด จริงๆน่ะ)
แล้วเรื่องซวยเรื่องที่สองก้อผ่านไป มาถึงเรื่องวันนี้กันบ้างดีกว่า
มันเป็นวันสอบวันสุดท้ายไปถึงห้องสอบก่อนเวลาสอบไม่กี่นาที
สิ่งแรกที่ต้องทำเลยคือเดินไปดูเลขที่นั่งสอบ
เพราะวันนี้กะฝากอนาคตไว้กับเพื่อน ทั้งที่ไม่เคยได้ลอกเลย ไม่รู้มันจะหวังอะไรอีก...
และแล้วก้อเป็นอย่างที่พูดคือ ไม่ได้ลอกชัวร์
เพราะที่นั่งประจำตำแหน่งของต๊ะที่คิดว่าการสอบครั้งนี้จะได้นั่งซ่ะแล้วมันก้อกลับมาเป็นของเรา
ทั้งที่เจ้าตัวไม่ค่อยต้องการเท่าไหร่ ที่นั่งที่ว่านี่คือ เก้าอี้เสริมนั่นเอง
ตั้งแต่เรียน ม.ต้นจน บัดนี้ปริญญาตรีปี 2 สอบทีไร แม่งนั่งเก้าอี้เสริมทุกที
ตอนมัธยมก้อต้องไปนั่งอยู่นอกห้อง อาจารย์คุมสอบไม่รู้เป็นไร ชอบไปยืนคุยกันอยู่นอกห้องสอบ...
ไอ้เราก้อคิดในใจ แล้วกูจะลอกยังไงเนี่ย...
ลืมบอกไป วันนี้สอบวิชา lab phy2 เป็นข้อสอบอัตนัย 20 ข้อ เวลา 2 ชั่วโมง
ไอ้เราก้อเปิดดูข้อสอบแล้วอาจารย์คุมสอบก้อประกาศว่าขอให้ทุกคนรักษาเวลาด้วย 2 ชั่วโมงเท่านั้นน่ะค่ะ
เราก้อ อืมมม เห็นข้อสอบแล้ว รักษาเวลาเต็มที่เลย นั่งใกล้ๆไอ้ตัวเล็ก
มองหน้าแล้วยิ้มให้กัน ยิ้มจนเหงือกจะแห้งแล้ว เวลามันไม่หมดซ่ะทีแฮะ
แอบ ส่งซิกซ์ ชวนมันส่ง มันก้อไม่ส่ง เอาว่ะ มึงไม่ส่งกูก้อไม่ส่ง
นั่งรักษาเวลาตามคำสั่งอาจารย์ด้วยการนั่งวาดกราฟเล่นก้อได้ว่ะ ออกก่อนเดี๋ยวจะเป็นจุดสนใจ
แล้วก้อนั่งแช่จนหมดเวลา ...จากนั้นก้อออกพร้อมชาวบ้านที่เค้าทำได้กัน แหม...ทำตัวเหมือนคนทำข้อสอบได้
แล้ววันนี้วางแผนไว้ว่าสอบเสร็จจะไปดูโทรศัพท์เครื่องใหม่..แล้วก้อได้ไปดูที่ซีคอน
ไปกับคิมแล้วก้อโย บังเอิญสองคนนี้จะไปกินหมูกะทะที่ ชบา พอดี เลยให้ไปช่วยดู
แต่เดินอยู่เป็นชั่วโมง แม่ง ทำไมร้านใกล้กัน แต่ราคามันต่างกันจังว่ะ แล้วกูจะเชื่อใจได้ป่ะเนี่ย
เดินวกไปวนมาเลยตัดสินใจขายเครื่องเก่า...
เพราะว่าจะขึ้นไปซื้อเครื่องใหม่ที่ชั้นสองเพราะจากที่ดูมา ร้านนั้นราคาถูกสุด
แล้วร้านดูน่าเชื่อถือดีด้วย แต่มันเย็นมากเลยให้คิมกับโยกลับไปก่อน แล้วก้อไปดูที่ร้านนั้นคนเดียว
พี่แกก้อแนะนำดี แต่เราก้อถามไปงั้นแหละ ที่จริงก้อตั้งใจไว้แล้วล่ะ ว่าจะเอารุ่นไหน
ถามไปถามมาตัดสินใจว่าจะเอา ก้อเลยไปกดตังค์แต่ที่ซวยกว่านั้นคือ กลับมาพี่แกบอกว่า
น้องค่ะคือเครื่องรุ่นนี้มันยังไม่มาส่ง เอารุ่นอื่นไปก่อนดีไหม ไอ้เราก้อ เอ๋อเลย
ไรว่ะ กูจะเอารุ่นนี้ตังก้อกดมาแล้ว
พี่แกบอกงั้นน้องจองไว้พรุ่งนี้ค่อยมาเอา ก่อนเที่ยงน่ะค่ะ เราก้อเอ่อพี่คือ ......ไม่อยากออกจากบ้านอ่ะ
>>>....ขี้เกียจ..... <<<
สรุปแล้ว วันนี้คือ ไม่ได้โทรศัพท์กลับบ้านทั้งที่ขายเครื่องเก่าไปแล้ว
ร้านอื่นมันก้อไม่มีขาย บอกรุ่นนี้ขาดตลาด.....แล้วที่กูเดินปวดกะบาลทั้งวัน..ทำเพื่อ..ไรว่ะ
แม่งบอกแต่ราคา ไม่บอกว่าไม่มีเครื่อง...แล้วมีการให้เราลองดูไอ้เครื่องที่โชว์หน้าร้านอีก
แต่ช่างมันเห๊อะ ไม่ใช้ก้อได้ว่ะ....แค่โทรศัพท์ไม่มีก้อไม่ตายอีตอนมีก้อเหมือนไม่มี
อารมณ์ดีก้อเปิดเครื่องอารมณ์ไม่อยากสนโลกกูก้อปิดเครื่องทิ้งเป็นอาทิตย์
......แต่วันนี้มันเจอเรื่องซวยเยอะมาก แต่ว่ารู้สึกเอนทรี่นี้มันยาว
เมื่อยนิ้วจริงไปดีกว่า บล็อกนี้หาสาระมิได้ เพราะว่ามีไว้บ่น..และ บ่น
