*~Blog คืออะไร อะไรคือ Blog~*

 

หลังจากที่สอบเสร็จตั้งแต่วันที่ 7 ที่จริงก้อควรจะได้กลับบ้านไปตั้งแต่วันที่ 8 แล้ว

แต่ก้อไม่ได้กลับเพราะว่าต้องปฏิบัติภารกิจสำคัญที่ทางคณะจัดให้ไปเข้าค่าย ธรรมะ ที่ปทุมธานี

แล้วอีกอย่างคือ หมอนัดวันที่ 27 เดือนที่แล้ว แต่มันอยู่ในช่วงสอบก้อลืมไปเลยว่าหมอนัด

ไม่ได้โทรไปเลื่อน เลยกะว่าจะไปหาหมอวันนี้ แต่ว่าสุดท้ายก้อไม่ได้ไปอยู่ดี

เพราะว่ากำลังนั่งเซ็งๆ เรื่องที่จะต้องไปเข้าค่าย ยังทำใจไม่ได้

รู้สึกไม่อยากไปเลยเพราะว่าค่ายแบบนี้ไปมาหลายครั้งแล้ว

ไปทีไรก้อซึ้งน้ำตาไหลทุกที พอกลับมาได้ 2-3 วันก้อกลับมาเป็นเหมือนเดิม

ชอบที่จะไปปฏิบัติธรรมกับพี่มากกว่า รู้สึกว่าไปเองด้วยความสมัครใจมันได้อะไรกลับมาเยอะ

อย่างครั้งล่าสุดที่ไปวัดแม่ชีทศพรก้อรู้สึกว่า ตัวเราเองดีขึ้นเยอะเหมือนกัน ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือป่าว

ครั้งนี้ที่จะไปรู้สึกเราไม่พร้อมที่จะไปยังไงไม่รู้ ไม่รู้สึกกระตือรือร้นที่จะไปเข้าค่ายพรุ่งนี้เลย

ตอนนี้รู้แต่ว่า อยากกลับบ้าน คิดถึงพ่อกับแม่มาก เพราะตั้งแต่เริ่มสอบปลายภาคก้อไม่ได้โทรไปหาเลย

พอสอบเสร็จ..มือถือก้อไม่มีแล้ว อย่างที่บอกไว้คือขายไปแล้ว

แต่เจ้าของร้านที่จะซื้อดันมาบอกทีหลังว่าไม่มีเครื่องรุ่นที่เราจะเอาเลยไม่เอา

จากวันนั้นมาถึงวันนี้ก้อเลยยังไม่มีโทรศัพท์ใช้ เลยไม่ได้โทรหาที่บ้านเลย

ครั้งล่าสุดที่โทรหาก้อคือก่อนสอบ ไม่รู้คิดยังไง โทรไปถามแม่ว่า อยู่กับใคร

แม่ก้อบอกอยู่กับพ่อ เลยถามว่าลูกสาวอีกคนไม่อยู่เหรอ (หมายถึงพี่สาวเราอ่ะ)

แม่ก้อบอกไม่อยู่ ไปทำงานยังไม่กลับ

เลยถามต่อไปว่า แล้วลูกๆแม่ไปไหนหมดอ่ะ

ทำไมอยู่กันสองคนตายาย มีลูกตั้งหลายคนไม่ไช่เหรอ

แม่แกบอก ลูกแม่ไม่อยู่หรอก ไปเรียนกรุงเทพ แล้วก้อไปทำงานที่ต่างจังหวัด...อีกคนก้ออยู่ชล..

คิดแล้วก้อขำดีน่ะ...ถ้าเราเป็นแม่ตอนนี้คงเหงาน่าดู...มีลูกแต่ก้อไม่ได้อยู่กับลูก..

เรามาเรียนเพื่ออนาคต...อนาคต...อนาคต...คิดไปคิดมา..มันคืออะไรเหรอ อนาคต

ทุกวันนี้ยัง ถามตัวเอง แล้วก้อยังไมได้คำตอบเลยว่า ชีวิตนี้เราเกิดมาเพื่ออะไร

ไม่ไช่ว่าชีวิตไม่มีความสุขจนต้องนั่งตั้งคำถามให้ตัวเองน่ะ

แต่รู้สึกตัวเองไม่มีจุดหมายในชีวิตยังไงไม่รู้...เรียนจบแล้วก้อคงต้องทำงาน

แล้วถ้าทำงาน แล้วเราจะไปอยู่กับพ่อกับแม่ตอนไหน...เฮ้อ.....!

บางทีก้อนั่งคิดๆอยู่...ทำไมเวลามันผ่านไปเร็วจัง..

รู้สึกเหมือนไม่นานมานี้เองที่เราซ้อนจักรยานกับพ่อ หยอกกับพ่อ

นั่งดูมวยช่อง 7 ด้วยกันแล้วพนันว่าใครจะชนะ (มันไม่ดีแต่ว่าแค่พนันเล่นๆ ไม่ว่าพ่อหรือเราเป็นฝ่ายชนะเราก้อได้ตังค์อยู่ดี)

แล้วก้อชอบ ออกไปเล่น บ้านญาติๆ ไม่ยอมกินข้าว จนแม่ต้องไปตาม

โดนแม่ไล่ตีวิ่งรอบบ้านตัวเองแล้วร้องให้ ทั้งที่แม่แค่ขู่ ไม้เรียวไม่ได้โดนตัวเราเลย

แต่แหกปากร้องซ่ะคนตกใจทั้งหมู่บ้าน...

นั่งนึกย้อนกลับไป รู้สึกมันเพิ่งผ่านมาไม่นาน แต่ว่าตอนนี้เราเรียนปริญญาตรี กำลังจะขึ้นปี 3

ทำไมมันเร็วจัง....เร็วจนเราไม่รู้ว่าอีกไม่นานนี้เราต้องเจอกับอะไรบ้าง

แต่มีคำๆนึงที่พี่สาวเราบอกไว้เสมอ คือ ในเมื่อมันยังมาไม่ถึง จะนั่งกังวลมันทำไม

บางทีมันก้ออดคิดไม่ได้ เพราะว่าตอนนี้คิดถึงบ้านมากๆ อยากกอดพ่อกับแม่

แม้ว่าบางครั้งกอดพ่ออาจจะต้องเจ็บตัวหน่อย

เพราะว่าพ่อบ้าจี้เหมือนเราหรือเราบ้าจี้เหมือนพ่อก้อไม่รู้กอดทีไร...โดนศอกกลับทุกที

แต่ก้อช่างเหอะ ยังไง หนูก้อยังคิดถึงพ่อกับแม่และบ้านเราอยู่ดี

 

 

 

นี่เราเขียนไรของเราอ่า เห๊อะๆ ฟิวววววววส์ ไปดีก่า